Ode aan de zon
Vandaag een tochtje van 30 KM door de zon gedaan, want tussen al die bakkende en stomende lijven gaan liggen meebraden op het strand, dat is niet voor ons. Het is hier druk, vreselijk druk, nog nooit zoveel volk voor ons appartement op het strand gezien. Hetgeen mij inspireert tot het volgende :
Broeiend heet staat de zon aan het firmament
haar stralen afvurend op al die blote lijven
bleek, donker, rood of bruin
onderscheid wordt er niet gemaakt, iedereen gelijk voor de wet
Vurig brandt ze haar weg naar de pigmenten
ze bradend tot rood, roos of bruin
Onverstoorbaar snijdt ze door de celweefsels
ze vernietigend tot de eigenaar kermt van de pijn
Wat is het toch leuk, een ganse dag liggen bakken
om 's avonds met hoofdpijn en verbrand vel
een terrasje te gaan doen, als je een plaatsje kan pakken
want vol zal het zitten, met al dat vele volk
Gegeten en gevreten zal er worden, mosselen, frieten en al wat er is
om af te sluiten met een ijsje, een koffie of een pousse café
en dan weer naar huis, voor zover ze op de blaren kunnen zitten
en aanschuiven in de file, dat is er zeker bij.
Wat was het toch leuk aan zee,
veel te lang gebakken, veel te veel gegeten, veel te lang gereden,
maar toch blijft die zee en zon de mensen trekken
ze kunnen er niet aan doen, ze moeten komen,
altijd weer opnieuw, tot het einde hunner dagen
en is het nu Oostende of Benidorm
dat doet er niet toe,
als het maar water, zee en zon is, dan is het goe.
En straks nog nen BBQ, mijn dag kan niet meer stuk :-)))))
Blogje ',','
zondag, juli 13, 2003
zaterdag, juli 12, 2003
Onze koning
gezien vandaag. Hij was te gast in Oostende ter ere van de viering van zijn 10 jaar koningschap en de zeemachtdagen in Zeebrugge. Gisterenavond lagen er zo'n tien marineschoeners voor anker voor de kust van Oostende, verlicht met mooie lichtjes, ter begeleiding van het vuurwerk in Mariakerke en Middelkerke. Was eens iets anders, vuurwerk in stereo en op 2 plaatsen achter elkaar.
Om nog even op onze koning terug te komen, eigenlijk niet veel van gezien, het Wapenplein was voor het grootste stuk afgesloten en we moesten op onze tenen staan om iets te zien. Tot Els zag dat je in de Bart Smit achter ons op de eerste verdieping veel beter zag dan beneden. Dus wij de speelgoedwinkel in en daar verder gekeken, maar het heeft ons wel een doos van Jack Stone gekost, want den Bram een uur in een speelgoedwinkel steken zonder iets te kopen, is niet simpel ;-). Alhoewel hij dat wel kan hoor. Maar ons hart is te week ;-)
En gisterenavond nog tot 22u op het Wapenplein naar een concert van Radio 2 geluisterd, ter ere van de Vlaamse feestdag, en dus met enkel Vlaamse klassiekers, (alhoewel, ik niet wist dat VOF De Kunst en Marco Borsato Vlaams waren, maar soit) Waardoor ik vandaag de ganse dag die ouwe kaskraker van Nicole en Hugo, "Goeie morgen morgen", door mijn hoofd heb horen gonzen. Er zijn erger dingen, maar ik heb toch liever andere muziek.
Wat me echter naadloos bij iets brengt wat ik al eerder wilde schrijven, en wat ik behoorlijk grappig vond. Zoals ik hier al eerder gezegd heb, ben ik 'Ring Van Eeuwigheid' van John Vermeulen aan het lezen. Een zeer goed boek moet ik zeggen. Over parallelle werelden, tijdreizen, UFO's en dat soort dingen meer. Kortom, allemaal zeer geloofwaardige en realistische onderwerpen.
En weet je waar ik dan over struikel als het op geloofwaardigheid aankomt ? Een Amerikaanse wetenschapper in Geneve, die op een mooie dag het volgende liedje aanheft : "Goeie morgen, morgen, goeie dag ...." Kan je je dit voorstellen ? Alles wil ik geloven, UFO's die door de tijd reizen, scheuringen in de tijd, parallelle werelden, en al wat je wil. Maar dat die inwoner van dat in mijn ogen op veel gebieden matig ontwikkeld land op een ochtend aan het Meer van Geneve die Vlaamse klassieker aanheft, dat is te veel van het goede, dat kan er bij mij niet in.
Maar soit, ik zal het de John maar vergeven, maar ik ben wel van plan het hem te zeggen de volgende keer dat ik hem zie, want dat wat er toch een beetje over ;-)
Blogje ',','
gezien vandaag. Hij was te gast in Oostende ter ere van de viering van zijn 10 jaar koningschap en de zeemachtdagen in Zeebrugge. Gisterenavond lagen er zo'n tien marineschoeners voor anker voor de kust van Oostende, verlicht met mooie lichtjes, ter begeleiding van het vuurwerk in Mariakerke en Middelkerke. Was eens iets anders, vuurwerk in stereo en op 2 plaatsen achter elkaar.
Om nog even op onze koning terug te komen, eigenlijk niet veel van gezien, het Wapenplein was voor het grootste stuk afgesloten en we moesten op onze tenen staan om iets te zien. Tot Els zag dat je in de Bart Smit achter ons op de eerste verdieping veel beter zag dan beneden. Dus wij de speelgoedwinkel in en daar verder gekeken, maar het heeft ons wel een doos van Jack Stone gekost, want den Bram een uur in een speelgoedwinkel steken zonder iets te kopen, is niet simpel ;-). Alhoewel hij dat wel kan hoor. Maar ons hart is te week ;-)
En gisterenavond nog tot 22u op het Wapenplein naar een concert van Radio 2 geluisterd, ter ere van de Vlaamse feestdag, en dus met enkel Vlaamse klassiekers, (alhoewel, ik niet wist dat VOF De Kunst en Marco Borsato Vlaams waren, maar soit) Waardoor ik vandaag de ganse dag die ouwe kaskraker van Nicole en Hugo, "Goeie morgen morgen", door mijn hoofd heb horen gonzen. Er zijn erger dingen, maar ik heb toch liever andere muziek.
Wat me echter naadloos bij iets brengt wat ik al eerder wilde schrijven, en wat ik behoorlijk grappig vond. Zoals ik hier al eerder gezegd heb, ben ik 'Ring Van Eeuwigheid' van John Vermeulen aan het lezen. Een zeer goed boek moet ik zeggen. Over parallelle werelden, tijdreizen, UFO's en dat soort dingen meer. Kortom, allemaal zeer geloofwaardige en realistische onderwerpen.
En weet je waar ik dan over struikel als het op geloofwaardigheid aankomt ? Een Amerikaanse wetenschapper in Geneve, die op een mooie dag het volgende liedje aanheft : "Goeie morgen, morgen, goeie dag ...." Kan je je dit voorstellen ? Alles wil ik geloven, UFO's die door de tijd reizen, scheuringen in de tijd, parallelle werelden, en al wat je wil. Maar dat die inwoner van dat in mijn ogen op veel gebieden matig ontwikkeld land op een ochtend aan het Meer van Geneve die Vlaamse klassieker aanheft, dat is te veel van het goede, dat kan er bij mij niet in.
Maar soit, ik zal het de John maar vergeven, maar ik ben wel van plan het hem te zeggen de volgende keer dat ik hem zie, want dat wat er toch een beetje over ;-)
Blogje ',','
vrijdag, juli 11, 2003
Pretparkenconcurrentie
Of hoe Boudewijnpark Dolfinarium de hete adem van Plopsaland in zijn nek voelt. En ik denk dat ze die voelen. Vandaag dus in Boudewijnpark geweest, een tijdje geleden waren we al in Plopsaland wat gaan rondhangen en te vaak naar dit soort pretparken gaan, kan tot een indigestie leiden. Maar hier waren we nog niet geweest, dus dat was een goed excuus.
Eerlijk gezegd, het viel een beetje tegen. Tenminste, het pretparkstuk. De dolfijnenshow was meer dan de moeite waard, en onze Bram heeft er met volle teugen van genoten. Maar de attracties waren wat aan de magere kant. Of zijn wij bedorven met Plopsaland en Bobbejaanland in onze achtertuin ? Misschien wel. Proper was het alleszins, daar geen slecht woord over, maar het aanbod aan ronddraaiende en vliegende dingen was een beetje minnetjes. Maar ach, zo erg is dat natuurlijk niet, als er een piratenboot in de speeltuin staat. En de dolfijnenshow maakte heel veel goed.
En dan was er nog de papegaaienshow. Best leuk, om eens van dichtbij te zien wat je soms in een circus of op TV ziet. Behalve het stuk waar de papegaaientemster één van die dieren bij zijn staart nam en er mee begon rond te zwaaien. Dat leek me nogal op het randje en ik betwijfel of onze Michel VDB hier mee zou kunnen lachen. Ik in elk geval niet, maar de papegaai leek er weinig last van te hebben.
Al bij al viel het nogal mee en één van de voordelen van zo'n pretpark waar er niet al té veel te zien is, is dat het er niet te druk is, want ik kan me voorstellen dat je in Plopsaland dezer dagen behoorlijk lang kan aanschuiven aan allerlei attracties, en dat in deze broeierige, brandende hitte, da's goed om een zonnesteek op te doen. En daar heb ik geen zin in, want ik wil nog wat genieten van mijn - tot mijn grote spijt - snel afkortende vakantie. Maar er is hoop en er is binnenkort weer een nieuwe vakantie. Zo blijven we overleven nietwaar ;-)
Blogje ',','
Of hoe Boudewijnpark Dolfinarium de hete adem van Plopsaland in zijn nek voelt. En ik denk dat ze die voelen. Vandaag dus in Boudewijnpark geweest, een tijdje geleden waren we al in Plopsaland wat gaan rondhangen en te vaak naar dit soort pretparken gaan, kan tot een indigestie leiden. Maar hier waren we nog niet geweest, dus dat was een goed excuus.
Eerlijk gezegd, het viel een beetje tegen. Tenminste, het pretparkstuk. De dolfijnenshow was meer dan de moeite waard, en onze Bram heeft er met volle teugen van genoten. Maar de attracties waren wat aan de magere kant. Of zijn wij bedorven met Plopsaland en Bobbejaanland in onze achtertuin ? Misschien wel. Proper was het alleszins, daar geen slecht woord over, maar het aanbod aan ronddraaiende en vliegende dingen was een beetje minnetjes. Maar ach, zo erg is dat natuurlijk niet, als er een piratenboot in de speeltuin staat. En de dolfijnenshow maakte heel veel goed.
En dan was er nog de papegaaienshow. Best leuk, om eens van dichtbij te zien wat je soms in een circus of op TV ziet. Behalve het stuk waar de papegaaientemster één van die dieren bij zijn staart nam en er mee begon rond te zwaaien. Dat leek me nogal op het randje en ik betwijfel of onze Michel VDB hier mee zou kunnen lachen. Ik in elk geval niet, maar de papegaai leek er weinig last van te hebben.
Al bij al viel het nogal mee en één van de voordelen van zo'n pretpark waar er niet al té veel te zien is, is dat het er niet te druk is, want ik kan me voorstellen dat je in Plopsaland dezer dagen behoorlijk lang kan aanschuiven aan allerlei attracties, en dat in deze broeierige, brandende hitte, da's goed om een zonnesteek op te doen. En daar heb ik geen zin in, want ik wil nog wat genieten van mijn - tot mijn grote spijt - snel afkortende vakantie. Maar er is hoop en er is binnenkort weer een nieuwe vakantie. Zo blijven we overleven nietwaar ;-)
Blogje ',','
donderdag, juli 10, 2003
M'as tu vu ?
Of hoe heet die plaats in Knokke waar iedereen die wil gezien worden, voorbij geflaneerd komt, om er zeker van te zijn dat iedereen zijn (en vooral haar ;-) nieuwste outfit of wagen gezien heeft ? Place m'as tu vu ? Nu, het stoort mij niet hoor, absoluut niet, het is er best mooi en het strand is er redelijk rustig, alleen lag het er vol met dode sardientjes, van waar ze kwamen, geen idee, maar het lag er vol.
Maar Knokke was maar een tussenstop op weg terug naar Oostende. We waren een dagje naar het Zwin geweest, heerlijk, zo vertoeven in de schaduw van de bomen, alle mogelijke soorten vogels bestuderend, vogeltjes voederend, en gewoon wandelen. Onze Bram genoot er zichtbaar van, hij houdt enorm veel van dieren, zaagt ons de oren van onze kop voor een huisdier, maar dat zien we niet zitten. Om allerlei redenen, waar ik hier niet helemaal over ga uitwijden, maar we willen hem in elk geval het leed besparen als het dier sterft, en dieren leven nu eenmaal veel minder lang dan mensen.
En op de weg terug gestopt bij de nicht van Els die een appartement in Knokke heeft, even goedendag gaan zeggen op het strand, pootje gebaad, op de terugweg nog een ijsje gegeten en weer naar Oostende, waar het even knoerheet was als overal. Niet dat we klagen hoor, no sir, dat doen we niet, want we hebben gevraagd om goed weer, en nu het er is, zullen we het met open armen aannemen.
Maar ik wou eigenlijk nog iets over die ijsjes zeggen. Ola heeft een nieuwe creatie : "Heroic World". Kleine potjes ijs, met bovenaan ijs en onderaan een verrassing. En om die verrassing is het die klein mannen natuurlijk te doen. In deze reeks zit een heks, een prins en prinses, een skelet, tovenaar en een draak. Ondertussen heeft de Bram al 3 heksen, 2 prinsessen, 2 draken, 2 skeletten en 2 tovenaars. Maar geen prins. Elke keer is het spannend, nagelbijtend afwachten of er nu een prins zal inzitten, maar totnogtoe telkens zonder succes. We hopen dat het nog zal lukken voor we weer naar huis gaan, maar onze Bram houdt zich sterk. Elke keer als het niets is, verbijt hij zijn ontgoocheling en houdt hij moedig vol, wetend dat er mogelijks nog een kans is dat zijn droom zal uitkomen ;-)
Het is wel prachtig te zien hoe hij hier mee kan spelen, dit is echt wel stimulerend voor de fantasie van de kinderen, en vooral goed gezien van de mannen van Unilever, want zij zien uiteraard hun omzet van die kleine pottekes sterk omhoog gaan. Weer zo'n mooi marketing verhaal dat zichzelf verkoopt. Chapeau. Dat hoop ik ook ooit uit te vinden ;-)
Blogje ',','
Of hoe heet die plaats in Knokke waar iedereen die wil gezien worden, voorbij geflaneerd komt, om er zeker van te zijn dat iedereen zijn (en vooral haar ;-) nieuwste outfit of wagen gezien heeft ? Place m'as tu vu ? Nu, het stoort mij niet hoor, absoluut niet, het is er best mooi en het strand is er redelijk rustig, alleen lag het er vol met dode sardientjes, van waar ze kwamen, geen idee, maar het lag er vol.
Maar Knokke was maar een tussenstop op weg terug naar Oostende. We waren een dagje naar het Zwin geweest, heerlijk, zo vertoeven in de schaduw van de bomen, alle mogelijke soorten vogels bestuderend, vogeltjes voederend, en gewoon wandelen. Onze Bram genoot er zichtbaar van, hij houdt enorm veel van dieren, zaagt ons de oren van onze kop voor een huisdier, maar dat zien we niet zitten. Om allerlei redenen, waar ik hier niet helemaal over ga uitwijden, maar we willen hem in elk geval het leed besparen als het dier sterft, en dieren leven nu eenmaal veel minder lang dan mensen.
En op de weg terug gestopt bij de nicht van Els die een appartement in Knokke heeft, even goedendag gaan zeggen op het strand, pootje gebaad, op de terugweg nog een ijsje gegeten en weer naar Oostende, waar het even knoerheet was als overal. Niet dat we klagen hoor, no sir, dat doen we niet, want we hebben gevraagd om goed weer, en nu het er is, zullen we het met open armen aannemen.
Maar ik wou eigenlijk nog iets over die ijsjes zeggen. Ola heeft een nieuwe creatie : "Heroic World". Kleine potjes ijs, met bovenaan ijs en onderaan een verrassing. En om die verrassing is het die klein mannen natuurlijk te doen. In deze reeks zit een heks, een prins en prinses, een skelet, tovenaar en een draak. Ondertussen heeft de Bram al 3 heksen, 2 prinsessen, 2 draken, 2 skeletten en 2 tovenaars. Maar geen prins. Elke keer is het spannend, nagelbijtend afwachten of er nu een prins zal inzitten, maar totnogtoe telkens zonder succes. We hopen dat het nog zal lukken voor we weer naar huis gaan, maar onze Bram houdt zich sterk. Elke keer als het niets is, verbijt hij zijn ontgoocheling en houdt hij moedig vol, wetend dat er mogelijks nog een kans is dat zijn droom zal uitkomen ;-)
Het is wel prachtig te zien hoe hij hier mee kan spelen, dit is echt wel stimulerend voor de fantasie van de kinderen, en vooral goed gezien van de mannen van Unilever, want zij zien uiteraard hun omzet van die kleine pottekes sterk omhoog gaan. Weer zo'n mooi marketing verhaal dat zichzelf verkoopt. Chapeau. Dat hoop ik ook ooit uit te vinden ;-)
Blogje ',','
woensdag, juli 09, 2003
Een jaloersmakertje
Of is het in het binnenland ook zo prachtig als hier aan de kust ? In elk geval, hier was het zalig vandaag. Lekker warm, bijna geen wind, mijn broer met zijn vier vrouwen (1 wettelijke en drie door afkomst ;-) en mijn moeder op bezoek, dus een druk dagje. Met zo'n vier klein mannen aan het strand en op de dijk met de gocarts, dan weet je wel wat doen. Roepen dat ze niet te ver weg mogen gaan, roepen dat ze voor zich moeten kijken, roepen dat ze niet van de dijk mogen afrijden. Kortom roepen, roepen, roepen, leuk voor de klein mannen, iets minder voor de groten. :-)
Maar al bij al, wel leuk, en zeer vermoeiend, voor groot en klein. Vooral voor klein. Die liggen allemaal al te ronken, eentje in zijn bed, de anderen in de wagen op weg naar 'de Limburg'.
Voor de rest niet veel te vertellen. Ik hoop dat er nog iemand deze blog leest, want de laatste week is hier niet veel anders geschreven dan hoe goed het aan de zee is, en hoe weinig ik wel doe, maar ja, dat is vakantie nietwaar.
In elk geval, als ik terug in het land (lees binnenland) ben, zal ik de rest van de blog weer wat meer onder handen nemen, zodat er daar ook nog eens iets te zien is. En ondertussen : kijk af en toe op de webcam, de kans dat je ons daar ziet flaneren, al of niet krijsend achter een gocart met onze Bram erop, is vrij groot.
Blogje ',','
Of is het in het binnenland ook zo prachtig als hier aan de kust ? In elk geval, hier was het zalig vandaag. Lekker warm, bijna geen wind, mijn broer met zijn vier vrouwen (1 wettelijke en drie door afkomst ;-) en mijn moeder op bezoek, dus een druk dagje. Met zo'n vier klein mannen aan het strand en op de dijk met de gocarts, dan weet je wel wat doen. Roepen dat ze niet te ver weg mogen gaan, roepen dat ze voor zich moeten kijken, roepen dat ze niet van de dijk mogen afrijden. Kortom roepen, roepen, roepen, leuk voor de klein mannen, iets minder voor de groten. :-)
Maar al bij al, wel leuk, en zeer vermoeiend, voor groot en klein. Vooral voor klein. Die liggen allemaal al te ronken, eentje in zijn bed, de anderen in de wagen op weg naar 'de Limburg'.
Voor de rest niet veel te vertellen. Ik hoop dat er nog iemand deze blog leest, want de laatste week is hier niet veel anders geschreven dan hoe goed het aan de zee is, en hoe weinig ik wel doe, maar ja, dat is vakantie nietwaar.
In elk geval, als ik terug in het land (lees binnenland) ben, zal ik de rest van de blog weer wat meer onder handen nemen, zodat er daar ook nog eens iets te zien is. En ondertussen : kijk af en toe op de webcam, de kans dat je ons daar ziet flaneren, al of niet krijsend achter een gocart met onze Bram erop, is vrij groot.
Blogje ',','
dinsdag, juli 08, 2003
Mijn volgende goede voornemen
Als zovaak geprobeerd, nooit in geslaagd, maar ik ga nog eens een poging doen : ik wil wat gewicht verliezen. En aan zee is geen goede omgeving daarvoor. Veel te veel gelegenheden om te gaan eten, lekker te gaan eten, ijsjes snoepen, pannekoeken, wafels, snacks, en volledige maaltijden.
De aanwezigheid van een tante van Els aan zee, die er altijd op staat dat wij daar komen eten (wat ik graag doe hoor), maar die altijd te veel lekkere dingen klaarmaakt, waardoor ik weer geen karakter heb en blijf eten.
En dan die hoeveelheden wijn die we hier naar binnen spelen, elke dag is het wijndag. Niet dat ik altijd zat ben hoor, dat niet, maar toch, de hoeveelheid calorien die via deze route de weg naar mijn lijf vinden, zijn niet te tellen.
Maar ja, het is vakantie voor iets nietwaar. En oh ja, had ik het al gezegd : mijn tweede boek is klaar. De opvolger/voorloper van Meriumbe. Die hopelijk volgend jaar uitkomt, nadat iedereen wild geworden is van deel één ;-))))))))))))))))))))
Nog één keertje nalezen en hij vertrekt richting uitgeverij. Kramat natuurlijk, de beste uitgeverij uit de omstreken :-)
Voor de rest niet veel te vertellen, de hele namiddag in de zon op het strand gezeten, na goed ingesmeerd te zijn met factor 60, maar ben toch wat verbrand. Gisteren had ik mijn voeten vergeten in te smeren en je kan mijn riempjes mooi volgen ;-). Maar het viel wel mee, en het was leuk, kasteel 25 gemaakt, nog een stuk gelezen uit 'Ring van Eeuwigheid' van John Vermeulen, wat pootje gebaad in de zee, en voor de rest, niets gedaan. Zalig gewoon, ik wou dat dit eeuwig kon duren, maar spijtig genoeg loert de harde realiteit weer om de hoek. We zijn half, en binnen een week kan ik terug gaan werken.
Maar daar probeer ik nu niet te veel aan te denken. Dat is nog veraf. En tot dan : pluk de dag. :-) (en daarna ook)
Blogje ',','
Als zovaak geprobeerd, nooit in geslaagd, maar ik ga nog eens een poging doen : ik wil wat gewicht verliezen. En aan zee is geen goede omgeving daarvoor. Veel te veel gelegenheden om te gaan eten, lekker te gaan eten, ijsjes snoepen, pannekoeken, wafels, snacks, en volledige maaltijden.
De aanwezigheid van een tante van Els aan zee, die er altijd op staat dat wij daar komen eten (wat ik graag doe hoor), maar die altijd te veel lekkere dingen klaarmaakt, waardoor ik weer geen karakter heb en blijf eten.
En dan die hoeveelheden wijn die we hier naar binnen spelen, elke dag is het wijndag. Niet dat ik altijd zat ben hoor, dat niet, maar toch, de hoeveelheid calorien die via deze route de weg naar mijn lijf vinden, zijn niet te tellen.
Maar ja, het is vakantie voor iets nietwaar. En oh ja, had ik het al gezegd : mijn tweede boek is klaar. De opvolger/voorloper van Meriumbe. Die hopelijk volgend jaar uitkomt, nadat iedereen wild geworden is van deel één ;-))))))))))))))))))))
Nog één keertje nalezen en hij vertrekt richting uitgeverij. Kramat natuurlijk, de beste uitgeverij uit de omstreken :-)
Voor de rest niet veel te vertellen, de hele namiddag in de zon op het strand gezeten, na goed ingesmeerd te zijn met factor 60, maar ben toch wat verbrand. Gisteren had ik mijn voeten vergeten in te smeren en je kan mijn riempjes mooi volgen ;-). Maar het viel wel mee, en het was leuk, kasteel 25 gemaakt, nog een stuk gelezen uit 'Ring van Eeuwigheid' van John Vermeulen, wat pootje gebaad in de zee, en voor de rest, niets gedaan. Zalig gewoon, ik wou dat dit eeuwig kon duren, maar spijtig genoeg loert de harde realiteit weer om de hoek. We zijn half, en binnen een week kan ik terug gaan werken.
Maar daar probeer ik nu niet te veel aan te denken. Dat is nog veraf. En tot dan : pluk de dag. :-) (en daarna ook)
Blogje ',','
maandag, juli 07, 2003
Over tweelingen en dubbelgangers
Ik was er bijna mee weg. Ik was ervan overtuigd dat ik een ex-collega in de St-Malo aan het werk zag (je weet wel, dat restaurant waar ik een persoonlijke aanvaring met een palmboom gehad heb) Ons terras kijkt uit op het terras van dit restaurant en ik had die kerel al een paar keer aan het werk gezien. Van boven gezien, leek hij sprekend op de Stef. Ik kon het mij eigenlijk niet voorstellen dat hij hier aan het werk was, want hij heeft een goeie job, maar je weet natuurlijk nooit. (waarmee ik niet denigrerend wil doen over het werk van een ober natuurlijk, maar een goede job in Brussel, woonachtig in Leuven en dan komen bijklussen aan de kust als je een vrouw en kinderen hebt, lijkt me toch niet evident) Maar ik kreeg hem niet recht in het gezicht te zien. En hij keek niet omhoog.
Dus ik naar beneden gegaan om te zien of hij het was, maar toen was hij verdwenen, niet meer te zien. Dat was gisteren. En vandaag was hij er weer, dus ik weer heel dicht er naar toe gegaan (ik ben nogal het verlegen type en zou gegeneerd zijn als hij het dan niet was, mocht ik hem aanspreken ;-). Ik was zelfs bereid mijn persoonlijke vendetta met de waardin op te geven en iets te gaan drinken. Maar het was niet nodig. Eindelijk kreeg ik hem goed te zien en bleek hij het toch niet te zijn. Maar hij lijkt er zo verdomd sterk op. Het zouden tweelingen kunnen zijn (alhoewel ik mij niet kan herinneren dat hij lid van een tweeling was). In elk geval, mijn mysterie is opgelost, ik kan weer rustig slapen, maar het verbaast mij toch hoe sterk mensen op elkaar kunnen lijken. Het sterkt mij in mijn overtuiging dat wij overal een dubbelganger rondlopen hebben. Alleen zullen de meesten van ons die nooit tegenkomen. Maar dat het kan, is nu bewezen.
Blogje ',','
Ik was er bijna mee weg. Ik was ervan overtuigd dat ik een ex-collega in de St-Malo aan het werk zag (je weet wel, dat restaurant waar ik een persoonlijke aanvaring met een palmboom gehad heb) Ons terras kijkt uit op het terras van dit restaurant en ik had die kerel al een paar keer aan het werk gezien. Van boven gezien, leek hij sprekend op de Stef. Ik kon het mij eigenlijk niet voorstellen dat hij hier aan het werk was, want hij heeft een goeie job, maar je weet natuurlijk nooit. (waarmee ik niet denigrerend wil doen over het werk van een ober natuurlijk, maar een goede job in Brussel, woonachtig in Leuven en dan komen bijklussen aan de kust als je een vrouw en kinderen hebt, lijkt me toch niet evident) Maar ik kreeg hem niet recht in het gezicht te zien. En hij keek niet omhoog.
Dus ik naar beneden gegaan om te zien of hij het was, maar toen was hij verdwenen, niet meer te zien. Dat was gisteren. En vandaag was hij er weer, dus ik weer heel dicht er naar toe gegaan (ik ben nogal het verlegen type en zou gegeneerd zijn als hij het dan niet was, mocht ik hem aanspreken ;-). Ik was zelfs bereid mijn persoonlijke vendetta met de waardin op te geven en iets te gaan drinken. Maar het was niet nodig. Eindelijk kreeg ik hem goed te zien en bleek hij het toch niet te zijn. Maar hij lijkt er zo verdomd sterk op. Het zouden tweelingen kunnen zijn (alhoewel ik mij niet kan herinneren dat hij lid van een tweeling was). In elk geval, mijn mysterie is opgelost, ik kan weer rustig slapen, maar het verbaast mij toch hoe sterk mensen op elkaar kunnen lijken. Het sterkt mij in mijn overtuiging dat wij overal een dubbelganger rondlopen hebben. Alleen zullen de meesten van ons die nooit tegenkomen. Maar dat het kan, is nu bewezen.
Blogje ',','
Daar zijn we weer
Gisteren niet geblogd omwille van zonnekloppende verplichtingen. Het weer was goed, soms wel een beetje bewolkt, maar eigenlijk niet slecht. Vooral gisterenavond was het schitterend, prachtig, kon niet beter. Tot heel laat op ons terras gezeten. Vrienden op bezoek gehad, en daarmee de hele dag op trot geweest. En onze Bram, die heeft wel 5 ŕ 6 kilometer gewandeld. Je moet niet vragen wat dat wil zeggen voor zo korte beentjes. Maar als er vriendjes bij zijn, is dat natuurlijk heel anders.
En vandaag : perfect weer, stralende zon, lekker warm, een heel zacht briesje, en wij zo'n kleine 40 kilometer gefietst. Van hier tot in Nieuwpoort (waar dorpsgenoten op de camping zitten) en terug. En tot onze eigen verbazing - want een conditie hebben we eigenlijk niet - is dat zonder problemen verlopen. Nog maar eens het bewijs dat een mens zichzelf niet mag onderschatten. We worden nog echt fitte mensen hier aan zee.
En tussendoor nog een farce meegemaakt mbt het gedrag van rijke mensen en hoe zij "arme sukkelaars" aan het lijntje kunnen houden. Maar dat is niet voor publicatie vatbaar. Dat zal ik misschien nog wel ooit eens bij pot en pint vertellen, maar dat mag niet aan 'papier' toevertrouwd worden.
En als we toch bezig zijn : nog wat reclame maken voor agentschap Lecomte uit Oostende. Echt waar, niet cynisch bedoeld, de service die zij geven is perfect. Wij huren hier al een paar jaar, en als het effe kan, dan blijven we hier huren, en ik kan ze iedereen aanraden. Zo'n service krijg je zelden. (en zeker niet in St-Malo ;-)
Blogje ',','
Gisteren niet geblogd omwille van zonnekloppende verplichtingen. Het weer was goed, soms wel een beetje bewolkt, maar eigenlijk niet slecht. Vooral gisterenavond was het schitterend, prachtig, kon niet beter. Tot heel laat op ons terras gezeten. Vrienden op bezoek gehad, en daarmee de hele dag op trot geweest. En onze Bram, die heeft wel 5 ŕ 6 kilometer gewandeld. Je moet niet vragen wat dat wil zeggen voor zo korte beentjes. Maar als er vriendjes bij zijn, is dat natuurlijk heel anders.
En vandaag : perfect weer, stralende zon, lekker warm, een heel zacht briesje, en wij zo'n kleine 40 kilometer gefietst. Van hier tot in Nieuwpoort (waar dorpsgenoten op de camping zitten) en terug. En tot onze eigen verbazing - want een conditie hebben we eigenlijk niet - is dat zonder problemen verlopen. Nog maar eens het bewijs dat een mens zichzelf niet mag onderschatten. We worden nog echt fitte mensen hier aan zee.
En tussendoor nog een farce meegemaakt mbt het gedrag van rijke mensen en hoe zij "arme sukkelaars" aan het lijntje kunnen houden. Maar dat is niet voor publicatie vatbaar. Dat zal ik misschien nog wel ooit eens bij pot en pint vertellen, maar dat mag niet aan 'papier' toevertrouwd worden.
En als we toch bezig zijn : nog wat reclame maken voor agentschap Lecomte uit Oostende. Echt waar, niet cynisch bedoeld, de service die zij geven is perfect. Wij huren hier al een paar jaar, en als het effe kan, dan blijven we hier huren, en ik kan ze iedereen aanraden. Zo'n service krijg je zelden. (en zeker niet in St-Malo ;-)
Blogje ',','
zaterdag, juli 05, 2003
Smerige lafaards
Dat is wat die ellendige vandalen zijn die de kunstwerken op de dijk van Oostende vernield hebben. We zagen het vanmorgen toen we aan het wandelen waren : de hele rij foto's, die op grote doeken in de gaanderij op de dijk richting Termen hangen, zijn met een mes vernield. Sommigen zijn 'slechts' voorzien van een snee, anderen zijn helemaal aan flarden gesneden, totaal vernield.
Wat voor zin heeft zoiets nu ? Waarom doet iemand zo iets ? Om zich stoer te maken ? Denken ze nu echt dat ze daar iets mee bewijzen, door zoiets laf te doen ? Als ze het toch willen doen, dat ze het dan doen midden van de dag, terwijl er een massa mensen rondstaan, maar daar zijn ze te laf voor. Neen, enkel als niemand hen ziet, durven deze smeerlappen dit doen. 50.000 euro schade is er. En waarom ? Voor niets ? En zo zijn er zovele voorbeelden. Hebben die mensen dan echt geen respect voor andermans goed ?
Hoe zouden zij reageren als iemand hun wagen of huis zo zou vernielen ? Niet goed, dat geef ik je op een briefje ? Dat soort mensen is gewoon verachtelijk en niet waard mens te zijn. En zelfs al was het onder invloed van alcohol of eender wat, dat is nog geen excuus. Respect moet er zijn, daar is geen discussie over.
Wij brengen onze Bram ook zoveel mogelijk respect bij voor andermans spullen. En met succes. Hij zal nooit iemand anders' spullen stuk doen. Als we naar een speelgoedwinkel gaan, komt hij nergens aan. Hij wil wel alles zien, maar daar is niets mis mee, hij komt er niet aan. Maar als ik zie hoe veel andere kinderen alles zitten op te pakken, open te prutsen en dan ongeinteresseerd terug leggen, dan kriebelt het bij mij. Maar ik hou me in, want ik ben er zeker van dat de meeste ouders het niet zouden apprecieren als je er iets van zou zeggen. En dat vind ik heel spijtig. Heel erg spijtig.
En ik vrees dat de spijtige gebeurtenissen van vannacht het gevolg zijn van zulk een gebrek aan opvoeding, kinderen die nooit geleerd hebben wat respect voor andermans goed is, en dus maar opdoen.
Al is het geen moord, ik vind dat er hier HEEL streng tegen moeten optreden, want dit gaat terug tot het basisbegrip van elke democratische samenleving : respect voor anderen, respect voor andermans goed. Als dit er niet meer is, dan is de hele democratie om zeep, en dat mag, dat kan niet gebeuren.
Een in de mensheid teleurgesteld Blogje ',','
Dat is wat die ellendige vandalen zijn die de kunstwerken op de dijk van Oostende vernield hebben. We zagen het vanmorgen toen we aan het wandelen waren : de hele rij foto's, die op grote doeken in de gaanderij op de dijk richting Termen hangen, zijn met een mes vernield. Sommigen zijn 'slechts' voorzien van een snee, anderen zijn helemaal aan flarden gesneden, totaal vernield.
Wat voor zin heeft zoiets nu ? Waarom doet iemand zo iets ? Om zich stoer te maken ? Denken ze nu echt dat ze daar iets mee bewijzen, door zoiets laf te doen ? Als ze het toch willen doen, dat ze het dan doen midden van de dag, terwijl er een massa mensen rondstaan, maar daar zijn ze te laf voor. Neen, enkel als niemand hen ziet, durven deze smeerlappen dit doen. 50.000 euro schade is er. En waarom ? Voor niets ? En zo zijn er zovele voorbeelden. Hebben die mensen dan echt geen respect voor andermans goed ?
Hoe zouden zij reageren als iemand hun wagen of huis zo zou vernielen ? Niet goed, dat geef ik je op een briefje ? Dat soort mensen is gewoon verachtelijk en niet waard mens te zijn. En zelfs al was het onder invloed van alcohol of eender wat, dat is nog geen excuus. Respect moet er zijn, daar is geen discussie over.
Wij brengen onze Bram ook zoveel mogelijk respect bij voor andermans spullen. En met succes. Hij zal nooit iemand anders' spullen stuk doen. Als we naar een speelgoedwinkel gaan, komt hij nergens aan. Hij wil wel alles zien, maar daar is niets mis mee, hij komt er niet aan. Maar als ik zie hoe veel andere kinderen alles zitten op te pakken, open te prutsen en dan ongeinteresseerd terug leggen, dan kriebelt het bij mij. Maar ik hou me in, want ik ben er zeker van dat de meeste ouders het niet zouden apprecieren als je er iets van zou zeggen. En dat vind ik heel spijtig. Heel erg spijtig.
En ik vrees dat de spijtige gebeurtenissen van vannacht het gevolg zijn van zulk een gebrek aan opvoeding, kinderen die nooit geleerd hebben wat respect voor andermans goed is, en dus maar opdoen.
Al is het geen moord, ik vind dat er hier HEEL streng tegen moeten optreden, want dit gaat terug tot het basisbegrip van elke democratische samenleving : respect voor anderen, respect voor andermans goed. Als dit er niet meer is, dan is de hele democratie om zeep, en dat mag, dat kan niet gebeuren.
Een in de mensheid teleurgesteld Blogje ',','
vrijdag, juli 04, 2003
Meer dan 750 km per uur
gaf mijn kilometerteller op mijn fiets aan. Een beetje geflipt was dat ding. Nou, niet zo'n klein beetje. Had het ding eraf gehaald tijdens het transport naar de kust, om zeker te zijn dat hij er onderweg op de autosnelweg niet zou afvliegen. Maar dat had ik beter niet gedaan, want nu is hij helemaal dol gedraaid.
In het begin leek het nochtans dat hij wel werkte, hij telde de afstand redelijk normaal en de snelheid leek ook ok. Maar de afgelegde weg leek toch niet helemaal te kloppen. De afstand tussen Oostende en Middelkerke zou meer dan 30 km bedragen. Wat niet zo is, tenzij ik mij heel sterk vergis.
Nadat we nog iets gaan drinken waren, en ik dat onding terug in zijn houder geschoven had, begon hij helemaal te flippen. Als hij al iets wilde aangeven, was het een snelheid tot bijna 800 km per uur. Nu hadden we wel de wind in de rug, maar dit was toch wel wat overdreven.
Dus weten we niet hoever we gereden hebben, of hoe hard, maar dat het een hele trip was, is zeker. Van in Oostende aan het Casino tot in Westende en terug. En de helft van de tijd wind vanvoor.
Maar in tegenstelling tot het binnenland, is het hier weer de hele dag droog geweest en hebben we namiddag een hele tijd op het strand gezeten en zandkastelen gebouwd. Geloof het of niet, maar aan de kust is het goed weer :-p
Blogje ',','
gaf mijn kilometerteller op mijn fiets aan. Een beetje geflipt was dat ding. Nou, niet zo'n klein beetje. Had het ding eraf gehaald tijdens het transport naar de kust, om zeker te zijn dat hij er onderweg op de autosnelweg niet zou afvliegen. Maar dat had ik beter niet gedaan, want nu is hij helemaal dol gedraaid.
In het begin leek het nochtans dat hij wel werkte, hij telde de afstand redelijk normaal en de snelheid leek ook ok. Maar de afgelegde weg leek toch niet helemaal te kloppen. De afstand tussen Oostende en Middelkerke zou meer dan 30 km bedragen. Wat niet zo is, tenzij ik mij heel sterk vergis.
Nadat we nog iets gaan drinken waren, en ik dat onding terug in zijn houder geschoven had, begon hij helemaal te flippen. Als hij al iets wilde aangeven, was het een snelheid tot bijna 800 km per uur. Nu hadden we wel de wind in de rug, maar dit was toch wel wat overdreven.
Dus weten we niet hoever we gereden hebben, of hoe hard, maar dat het een hele trip was, is zeker. Van in Oostende aan het Casino tot in Westende en terug. En de helft van de tijd wind vanvoor.
Maar in tegenstelling tot het binnenland, is het hier weer de hele dag droog geweest en hebben we namiddag een hele tijd op het strand gezeten en zandkastelen gebouwd. Geloof het of niet, maar aan de kust is het goed weer :-p
Blogje ',','
donderdag, juli 03, 2003
De groeten aan de kok !
Zei onze Bram toen Els en ik vertrokken om te gaan eten. Aangezien schoonmama en schoonpapa een paar dagen mee op reis zijn aan zee, konden wij ervan profiteren om eens te gaan eten, terwijl zij op de Bram pasten. En dat was zijn manier om ons uit te wuiven.
Met andere woorden : bol het af, maak dat je weg bent, arriverderci, zodat ik mijn gangen kan gaan. Maar hij was braaf, viel bijna direct in slaap en is zonder discussies in zijn bedje gekropen.
En wij, wij hebben genoten van een heerlijk etentje bij Capiello. Een zeer goed Italiaans restaurant op de dijk in Oostende, niet ver van ons appartement. Lekker eten, heerlijke wijn, aangename omgeving, goed gezelschap, wat moet een mens nog meer hebben ?
Goed weer misschien ? Wel, vandaag was het niet zo goed, maar behalve vanavond hebben we eigenlijk geen regen gehad, en morgen wordt het beter. Is toch schitterend. De zon is er zelfs doorgekomen vandaag. Een lange wandeling gemaakt, op het strand, schelpjes gezocht, kwallen geteld (er liggen er letterlijk honderden, zoniet duizenden aangespoeld op het strand, als het nu warm wordt, zullen de toeristen moeten opletten dat ze niet gestoken worden), naar het Lego festival geweest in het cultuurpaleis, en hopla, de dag was weer voorbij.
Time flies when you're having fun, zeggen ze, maar het is waar.
In elk geval, de kok heeft zijn best gedaan, net als Jamie Oliver die vanavond voor Jamiroquai (ik hoop dat ik het goed schrijf) mocht koken, en het zag er daar ook lekker uit.
Dus, met Ali McBeal op de achtergrond, tot nog eens ;-)
Blogje ',','
Zei onze Bram toen Els en ik vertrokken om te gaan eten. Aangezien schoonmama en schoonpapa een paar dagen mee op reis zijn aan zee, konden wij ervan profiteren om eens te gaan eten, terwijl zij op de Bram pasten. En dat was zijn manier om ons uit te wuiven.
Met andere woorden : bol het af, maak dat je weg bent, arriverderci, zodat ik mijn gangen kan gaan. Maar hij was braaf, viel bijna direct in slaap en is zonder discussies in zijn bedje gekropen.
En wij, wij hebben genoten van een heerlijk etentje bij Capiello. Een zeer goed Italiaans restaurant op de dijk in Oostende, niet ver van ons appartement. Lekker eten, heerlijke wijn, aangename omgeving, goed gezelschap, wat moet een mens nog meer hebben ?
Goed weer misschien ? Wel, vandaag was het niet zo goed, maar behalve vanavond hebben we eigenlijk geen regen gehad, en morgen wordt het beter. Is toch schitterend. De zon is er zelfs doorgekomen vandaag. Een lange wandeling gemaakt, op het strand, schelpjes gezocht, kwallen geteld (er liggen er letterlijk honderden, zoniet duizenden aangespoeld op het strand, als het nu warm wordt, zullen de toeristen moeten opletten dat ze niet gestoken worden), naar het Lego festival geweest in het cultuurpaleis, en hopla, de dag was weer voorbij.
Time flies when you're having fun, zeggen ze, maar het is waar.
In elk geval, de kok heeft zijn best gedaan, net als Jamie Oliver die vanavond voor Jamiroquai (ik hoop dat ik het goed schrijf) mocht koken, en het zag er daar ook lekker uit.
Dus, met Ali McBeal op de achtergrond, tot nog eens ;-)
Blogje ',','
woensdag, juli 02, 2003
De palmboom van St Malo
Of hoe onvriendelijk de bediening in Oostende kan zijn. Aangezien het vandaag aan de kust heel mooi weer was (echt waar, de zon heeft, op een kleine onderbreking deze namiddag na, de hele dag geschenen en het was echt goed. Niet koud, wel een beetje wind, maar echt goed te doen), gingen wij natuurlijk een terrasje doen. Dus zetten wij ons buiten aan Tearoom/restaurant St Malo.
Voor dit etablissement stond een paneel met de menu op en een palmboom daarachter. Daarnaast stond het terras waar ik op wilde gaan zitten. Met wat gemaneuvreer kon ik er tussen kruipen (veel plaats was er echt niet, je zou haast denken dat men niet wilde dat iemand hier ging zitten), maar het was echt krap. Dus schoof ik zonder veel nadenken iets achteruit, met desastreuze gevolgen. Het paneel schoof gewoon mee, maar de palmboom, die op een voet stond, viel ter aarde. Gevallen in de strijd tegen het terrasje.
Erg was het niet, de plant lag natuurlijk uit de pot, maar die heb ik rechtgezet, plant er terug in, en dat was het. Er lag nog wat aarde op de grond, maar niets onoverkomelijks.
Komt me daar die dame van St Malo naar buiten gestiefd, met een borstel en blik een aanslag. Ik excuseer mij tegenover haar, maar het antwoord dat ik daar kreeg, was echt niet betamelijk. "Sorry, sorry, je moet uitkijken !" En dat op een toon die niet vriendelijk was.
Nu ben ik een vredelievend persoon en zoek ik geen ruzie, maar hier kon ik niet goed tegen. Maar aangezien de zon scheen, heb ik me heel rustig gehouden en ze verder genegeerd. Toen begon het er ook nog even op te lijken dat ze ons ging laten zitten, maar net op het moment dat we wilden opstaan, kwam ze dan toch. In plaats van het ijsje dat we wilden bestellen (of pannekoeken of wafels voor 6 personen, toch geen kleine rekening), hebben we het heel bewust bij één drankje gehouden. En een fooi zat er natuurlijk ook niet in.
De volgende consumpties hebben we op een ander terras genuttigd. En misschien was ik veel te braaf en had ik haar moeten antwoorden, maar ik ben zo niet. Wat ik echter absoluut niet kan begrijpen, is zulk een reactie. De horeca aan de kust doet niets liever dan klagen dat ze het moeilijk hebben, maar als ze zo onvriendelijk zijn tegenover hun clienteel, verbaast me dat niets. Geef me dan maar een vriendelijke zuiderse ober, in plaats van die norse belgische dames en heren, voor wie het te veel is een beetje klantgezind te zijn.
Misschien moet ik ook een affiche maken zoals mijn collega Smintjes over de NMBS gemaakt heeft, maar dan over het horeca personeel aan de Belgische kust. Maar misschien best wachten tot ik hier weg ben, anders krijg ik misschien geen eten meer ;-)
In elk geval, in de St. Malo zijn ze mij nooit meer. Basta !
Blogje ',','
Of hoe onvriendelijk de bediening in Oostende kan zijn. Aangezien het vandaag aan de kust heel mooi weer was (echt waar, de zon heeft, op een kleine onderbreking deze namiddag na, de hele dag geschenen en het was echt goed. Niet koud, wel een beetje wind, maar echt goed te doen), gingen wij natuurlijk een terrasje doen. Dus zetten wij ons buiten aan Tearoom/restaurant St Malo.
Voor dit etablissement stond een paneel met de menu op en een palmboom daarachter. Daarnaast stond het terras waar ik op wilde gaan zitten. Met wat gemaneuvreer kon ik er tussen kruipen (veel plaats was er echt niet, je zou haast denken dat men niet wilde dat iemand hier ging zitten), maar het was echt krap. Dus schoof ik zonder veel nadenken iets achteruit, met desastreuze gevolgen. Het paneel schoof gewoon mee, maar de palmboom, die op een voet stond, viel ter aarde. Gevallen in de strijd tegen het terrasje.
Erg was het niet, de plant lag natuurlijk uit de pot, maar die heb ik rechtgezet, plant er terug in, en dat was het. Er lag nog wat aarde op de grond, maar niets onoverkomelijks.
Komt me daar die dame van St Malo naar buiten gestiefd, met een borstel en blik een aanslag. Ik excuseer mij tegenover haar, maar het antwoord dat ik daar kreeg, was echt niet betamelijk. "Sorry, sorry, je moet uitkijken !" En dat op een toon die niet vriendelijk was.
Nu ben ik een vredelievend persoon en zoek ik geen ruzie, maar hier kon ik niet goed tegen. Maar aangezien de zon scheen, heb ik me heel rustig gehouden en ze verder genegeerd. Toen begon het er ook nog even op te lijken dat ze ons ging laten zitten, maar net op het moment dat we wilden opstaan, kwam ze dan toch. In plaats van het ijsje dat we wilden bestellen (of pannekoeken of wafels voor 6 personen, toch geen kleine rekening), hebben we het heel bewust bij één drankje gehouden. En een fooi zat er natuurlijk ook niet in.
De volgende consumpties hebben we op een ander terras genuttigd. En misschien was ik veel te braaf en had ik haar moeten antwoorden, maar ik ben zo niet. Wat ik echter absoluut niet kan begrijpen, is zulk een reactie. De horeca aan de kust doet niets liever dan klagen dat ze het moeilijk hebben, maar als ze zo onvriendelijk zijn tegenover hun clienteel, verbaast me dat niets. Geef me dan maar een vriendelijke zuiderse ober, in plaats van die norse belgische dames en heren, voor wie het te veel is een beetje klantgezind te zijn.
Misschien moet ik ook een affiche maken zoals mijn collega Smintjes over de NMBS gemaakt heeft, maar dan over het horeca personeel aan de Belgische kust. Maar misschien best wachten tot ik hier weg ben, anders krijg ik misschien geen eten meer ;-)
In elk geval, in de St. Malo zijn ze mij nooit meer. Basta !
Blogje ',','
dinsdag, juli 01, 2003
Zalig, zalig, zalig,
Neen, niet die kerkelijke litanie, maar mijn belijdenis van mijn vakantie ;-). Ik geniet ervan. Al is het weer misschien niet perfect, voor mij is het goed. Vanavond schitterende zon gehad, wel wat wind, maar dat geeft niet, het was vrij warm, zonnig, wat moet je meer hebben. Veel volk ook, moedig het weer trotserend, het strand opsnellend zodra de druppels gestopt waren, zelfs zonnebaden, want als de zon erdoor komt, is het heel goed, en snel weer vluchtend als de hemelsluizen weer voor even geopend worden.
Maar iedereen is het er duidelijk over eens : we laten ons niet klein krijgen en zullen doorgaan tot het goed weer wordt.
Vandaag was natuurlijk zo'n drukke dag, alles uitladen, uitpakken, boodschappen doen (we gaan niet elke dag drie keer op restaurant, dan zou wel eens op een catastrofe kunnen uitdraaien ;-) en dan gewoon niets doen. Wat tennis kijken tijdens de buitjes die er waren (en proficiat aan Kim & Justine, onze Belgische meiden verdienen gewoon de finale te spelen), en een lange wandeling gemaakt.
Onze Bram natuurlijk zijn obligate toertje met de gocart gemaakt, een driewielig brommertje waarmee hij de dijken behoorlijk onveilig maakte. Mannekes van die leeftijd kijken gewoon niet waar ze rijden, maar blijven doorgaan, volle gas. Mijne voet heeft het geweten ;-).
Maar het was leuk, en hij was moe, en wij zijn moe, dus nu ga ik subiet slapen. Oh ja, ook nog wat aan mijn tweede boek gepruld, het wordt niet slecht, al zeg ik het zelf. Voor zover ik nog een uitgever kan vinden na mijn eerste boek natuurlijk ;-)
In elk geval, tot later.
Blogje ',','
Neen, niet die kerkelijke litanie, maar mijn belijdenis van mijn vakantie ;-). Ik geniet ervan. Al is het weer misschien niet perfect, voor mij is het goed. Vanavond schitterende zon gehad, wel wat wind, maar dat geeft niet, het was vrij warm, zonnig, wat moet je meer hebben. Veel volk ook, moedig het weer trotserend, het strand opsnellend zodra de druppels gestopt waren, zelfs zonnebaden, want als de zon erdoor komt, is het heel goed, en snel weer vluchtend als de hemelsluizen weer voor even geopend worden.
Maar iedereen is het er duidelijk over eens : we laten ons niet klein krijgen en zullen doorgaan tot het goed weer wordt.
Vandaag was natuurlijk zo'n drukke dag, alles uitladen, uitpakken, boodschappen doen (we gaan niet elke dag drie keer op restaurant, dan zou wel eens op een catastrofe kunnen uitdraaien ;-) en dan gewoon niets doen. Wat tennis kijken tijdens de buitjes die er waren (en proficiat aan Kim & Justine, onze Belgische meiden verdienen gewoon de finale te spelen), en een lange wandeling gemaakt.
Onze Bram natuurlijk zijn obligate toertje met de gocart gemaakt, een driewielig brommertje waarmee hij de dijken behoorlijk onveilig maakte. Mannekes van die leeftijd kijken gewoon niet waar ze rijden, maar blijven doorgaan, volle gas. Mijne voet heeft het geweten ;-).
Maar het was leuk, en hij was moe, en wij zijn moe, dus nu ga ik subiet slapen. Oh ja, ook nog wat aan mijn tweede boek gepruld, het wordt niet slecht, al zeg ik het zelf. Voor zover ik nog een uitgever kan vinden na mijn eerste boek natuurlijk ;-)
In elk geval, tot later.
Blogje ',','
Abonneren op:
Posts (Atom)