Een kat in een zak kopen, noem ik dat...

De posters van Sloggi en Dim al zien hangen in het land? Met die schaargeklede dames op een rij, met bijna geen textiel aan hun welgevormde bips? En die van Dim met de dames met slang of - meer spieren dan hersenen boerenkinkels - naast hun.
Al eens gelet op de manier waarop die kleren daar afgebeeld staan? Dat is toch je reinste bedrog. Je ziet zo overduidelijk dat die dames niet echt geposeerd hebben voor die foto's, maar dat die kleren er achteraf op gefotoshopped zijn. En hoe dan nog. Je hebt veel verbeeldingskracht nodig om je voor te stellen dat dit echte kleren zijn. Dat dit effectief kleren zijn die je ook kan kopen.
Wat is hier eigenlijk de bedoeling van? Mensen iets wijs maken? Of gewoon de aandacht trekken met een paar halfnaakte vrouwen, gewoon om het merk bekend te maken? Ik weet het niet, maar als je dat ziet, dan weet je nog van geen kanten hoe die lingerie er nu echt uitziet. En daar gaat het toch over als je iets koopt, niet? Want anders koop je gewoon een kat in een zak. Of is het in dit geval een poes in een slip? ;-)
In elk geval, geef mij maar de reclames van Schiesser, daar zie je tenminste dat het echt is wat je koopt, en niet een vrouw met kleren zoals ze er misschien zouden uitzien, maar waarvan je niet weet wat het is. Laat staan dat de vrouw zelf echt is.
Maar ondanks deze kleine kritiekjes heb ik eigenlijk toch geen probleem mee hoor dat dit soort posters het landschap versieren ... :-)

Blogje ',','

Google doet het weer...

Google is zojuist de zoekdienst Google SMS begonnen. Met Google SMS kan via de telefoon razendsnel naar telefoonnummers, adressen en prijzen van producten worden gezocht.
http://www.voelspriet2.nl/forum/index.php/topic,2854.0.html

Blogje ',','

Superman is niet meer...

De man die net zoals in zijn films, in het dagelijks leven ook de allures van een superman gekregen had, heeft het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Hij heeft de terugreis naar Krypton aangevat om te rusten in de eeuwige kriptonite velden. RIP Superman.
De films zijn, als je ze nu terug bekijkt, soms zeer amateuristisch, maar voor die tijd waren ze geweldig, en het is uiteraard in die context dat je dit moet bekijken. Dat heb je met alle oude series, kijk maar naar Battlestar Galactica of Star Trek.
Maar het voorbeeld dat Christopher Reeves gesteld heeft na zijn ongeval, zal hem voor veel mensen nog meer de status van Superman geven dan zijn films. Hij was een groot mens, velen zullen hem zich herinneren. Laten we een applausje geven voor een uitzonderlijk man. Rust wel Christopher - Superman - Reeves. Je hebt je taak in deze wereld meer dan volbracht...

Blogje ',','

Over duiven en katten...

Gisteren in Oostende met den Bram naar de cinema geweest. We hadden het al lang beloofd en dan moet je dat doen he. Garfield. De ideale film voor een kleine gast als onze Bram. Al is ie zo klein niet meer, heeft al twee tandjes gewisseld, waarvan ik het tweede zondag eigenhandig verwijderd heb. Zonder hem pijn te doen uiteraard. Hij had nog niet door dat het er uit was, toen ik het in mijn handen had. Maar daar ging het nu niet over. Garfield the movie. Leuk, zeker voor zo'n klein mannen. Grappig, zeker wel, qua verhaal zeer dunnetjes, dat ook, maar dat is ook niet de bedoeling. In tegenstelling tot een Shrek of ook een Nemo, waar nogal wat volwassen grapjes doorgeweven zitten, is dit in Garfield niet het geval en is het verhaal bedoeld voor de kleintjes. Niets mis mee, absoluut niets, maar ook aan de volwassenen (lees papa's) werd gedacht, want Jennifer Love Hewitt mocht veelvuldig opdraven in zeer kortgerokte kleedjes en ditto decoletes. Voor elk wat wils dus. En best wel leuk.
En die duiven? Wel, na het bijwonen van een vergadering op de gemeente ivm de voorstelling van mijn tweede boek, was het snel crossen richting duivenlokaal, alwaar een vergadering van de Heultjese kunstenaars plaatsvond. Ter voorbereiding van de tentoonstelling op 24-25-26 februari 2005 in Heultje. En ja, het was duidelijk dat het een duivenlokaal was. Dat rook je. Al heb ik niets tegen duivenmelkers, maar ik weet nu al dat het niets voor mij is.
Maar die tentoonstelling komt er. Net zoals de officiele voorstelling op 10 december 2004 van mijn nieuwe boek. Met alles erop en eraan. Meer moet dat toch niet zijn, niet?

Blogje ',','

Met de tram naar Oostende

Tjoeke, tjoeke, tuut. Niet zoals die mannekes van Spring met de trein, maar wij met de tram. En eigenlijk niet naar Oostende, maar de weg terug van Oostende. Duidelijk? Neen?
Wel, we zijn weer een weekendje aan zee, in Mariakerke, en vanmorgen zijn we tevoet van Mariakerke naar Oostende gegaan. Een hele trip, zeker voor onze Bram, een stuk over het strand in het zonneke (zalig was het) en dan verder over de dijk. Echt leuk. Om dan met de tram terug naar Mariakerke te gaan, want nog eens te voet, was wel wat te veel voor die korte beentjes.
En het was weer vollen bak in de stad aan zee. Je kon over de koppen lopen, allemaal mensen die de zon en zee kwamen opzoeken, of die voor de october kermis naar het centrum afgezakt kwamen. Altijd leuk, zeker het eendjesvissen waar den Bram een - bijna echte - Hulk aan overgehouden heeft. Weer een prulleke bij om op de hoop te gooien ;-)
Enfin, het is dus weer heel leuk. Meer moet dat toch niet zijn he. Een leuke afwisseling voor een drukke werkweek (al moet ik bekennen dat ik deze middag gewerkt heb, budgettentijd van het jaar, is zoiets als het vallen van de bladeren, komt elk jaar onherroepelijk terug, het vallen van de cijferkes, en ze moeten naar beneden, onherroepelijk, net zoals de bladeren. Al moeten sommige cijferkes wel terug naar omhoog, maar dat is een ander verhaal ;-)

Blogje ',','

Het verstand van Belgacom

Vanavond op VTM naar 'Het verstand van Vlaanderen' gekeken en wat kwam daar in meerdere vragen naar boven? Vragen ivm dat blauwe bedrijf aan het Noordstation, dat nog steeds monopolistisch ingestelde, demagogische en alleenheerschappij nastrevende bastion.
Over snelle Marcel en de gratis nummers van BGC. Het is duidelijk, zoals ze het stellen in de militaristische reclame met snelle Marcel, dat zij de eindoverwinning nastreven, alleenheerschappij, alles voor hen en niets voor een ander. Maar gaat de consument daar baat bij hebben? Ik denk het niet. Want in een monopolie bepaalt er maar eentje de prijs en dat is nooit goed. Dat hebben we vele jaren lang meegemaakt.
Maar het is hun doel, hun missie, ik kan het wel snappen, maar dat ze onderhuids en, ja noem het maar achterbaks, reclame maken in programma's voor kinderen, dat gaat imho toch wel iets te ver.
Maar dat ze daar in centrum brussel niet veel scrupules hebben, is wel duidelijk, ze gaan over lijken (en zeker over dode kikkers), en gaan recht op hun doel af.
Maar ze wezen gewaarschuwd. Scarlet zal een antwoord bieden, daar mogen ze op rekenen. Welk antwoord, dat is nog af te wachten hé ... ;-)

Blogje ',','

Japan

Elf jaar geleden ben ik eens voor drie weken naar Japan geweest. De reis van mijn leven (tot nog toe). Mijn neef woonde daar toen en had ons uitgenodigd om op bezoek te komen. Eerst aarzelend van, ja we zullen wel eens komen (het is nogal ver he), maar later : we moeten dat gewoon doen.
En we hebben het dan ook gedaan, met vier, mijn broer, een nicht van ons en een vriendin van ons nicht (later de vrouw van mijn broer geworden, neen, geen toeval ;-), hebben we drie weken rondgetrokken in dit zeer fascinerende en mooie land. Boordevol tempels, in de kleinste dorpjes, op den buiten, maar ook in het midden van Tokyo en Kyoto. Overal zijn er de grootste en meest indrukwekkende tempels. Degene die mij het meest bijgebleven is, is de Heian Shrine en de Kinkakuji tempel. Met het gouden dak.
Een week Osaka (waar neef Jos woonde - ook een schrijver trouwens ;-), een week Kyoto en een week Tokyo (en omgeving). Stikkapot waren we allevier toen we na drie weken weer op Zaventem landden, maar ik zou het direct opnieuw doen. Zonder aarzelen.
De mensen zijn er heel anders, heel gesloten en afstandelijk, maar het land is mooi, fascinerend, anders. En het eten is er zeer lekker. Ja, ik wil terug.
En hoe kom ik daar nu zo plots bij? Wel, ik ben de video's van onze reis naar Japan aan het digitaliseren en dan bekijk in ondertussen zo een aantal stukjes. En ik moet zeggen, het is verschietachtig om jezelf na elf jaar terug te zien. Veel magerder, veel meer haar (zowel op het hoofd als de baard), een grote bril en die kleren??? Niet te doen. I wouldn't want to be caught dead in them now, zeggen ze in het goe vlaams, maar het is waar. Maar ja, dat zeggen we binnen elf jaar ook van de dingen die we nu dragen, dus niets om van wakker te liggen.
Het is alleen grappig om te zien hoeveel er veranderd is op die elf jaar. Time flies nietwaar. Maar als ik de kans nog eens heb, ga ik terug naar dat land aan de andere kant van de wereld. Het enige probleem is dat Els niet graag vliegt, en je doet er toch wel vlotjes 18 uur over. En dat is lang als je niet graag in de lucht hangt... ;-)

Blogje ',','

Jihaaaaaaaaa

Met een rotvaart (allez, na een tijdje toch ;-) gisteren nog eens van de sneeuwhellingen van Landgraaf naar beneden gesuisd. Samen met Kluifje nog eens de uitdaging van de snowboard aangegaan en het was leuk. Eerlijk waar, het was leuk.
In het begin nog een beetje onwennig, alhoewel dat ook veel beter meeviel dan gedacht/gevreesd. Ik ben niet gevallen, de eerste keer naar beneden, dat kwam pas toen ik truukjes wilde gaan doen... ;-) Maar na een paar afdalingen ging het weer een heel stukje vlotter en kon ik met behoorlijk groot gemak vlotjes naar beneden gaan. Leuk he.
Al was er wel iets met mijn snowboard en heb ik die moeten omruilen, motivator te meer om me zelf een aan te schaffen :-)

Blogje ',','

Verleiden is maar een spel

Met deze slogan heeft het lingeriemerk Dim dezer dagen ons landje weer volgehangen. Al gezien? De dame in lingerie die een slang (een cobra misschien) om haar bevallige schouders houdt?
Wel, dat is wellicht ook wat de ongelukkige Maleisische vrouw op haar huwelijksnacht gedacht heeft toen ze met haar kersverse man naar bed ging. Om even later tot de vaststelling te komen dat de Cobra, die blijkbaar het bed deelde met hen, er anders overdacht en de vrouw doodbeet. Neen, geen grap, de droeve waarheid.
Ik vond het zeer vreemd om te aanhoren vanmorgen op het nieuws, terwijl ik net op dat ogenblik voorbij een abribus van Dim reed. Een van die vreemde combinaties die je kan tegenkomen. Zonder reden, zonder betekenis, maar van die kleine, vreemde toevalligheden die je even doen stilstaan bij het moment.
Maar ook niet te lang, want dan rij je ergens op...

Blogje ',','

11 11 11

Neen, niet de actie die binnen een goede maand weer van start gaat, maar de stand van de kilometerteller van mijn wagen. 111111. Een once in a lifetime van een wagen. Net als elke andere kilometer trouwens, want tenzij een of andere malafide snoodaard de teller van de wagen zou terugdraaien, is elk cijfer dat op het display van je teller verschijnt uniek in het leven van een wagen.
Het leven van een wagen. Vreemd he, hoe mensen over een wagen kunnen spreken? Hoe ze verbonden zijn met dat stuk blik op wielen, dat eigenlijk niet meer is dan een transportmiddel, een manier om je zo snel en vlot mogelijk van punt A naar punt B te brengen. En toch gaat het gepaard met behoorlijk wat emoties. Er zijn al mensen vermoord over een wagen. Echtelijke drama's zijn het gevolg van de keuze om een wagen.
Mensen willen niet gezien worden in bepaalde types wagens en des te liever in anderen. En waarom? Niemand kan het echt verklaren denk ik. Die blikken roepen emoties op, gevoelens van schoonheid, aantrekkingskracht, ja zelfs erotische gevoelens (al heeft dat vaak ook wel te maken met de halfnaakte modellen die obligaat aanwezig zijn op de voorstellingen van nieuwe modellen).
Het is vreemd. Hoe wij ons druk maken over de opties op onze wagen, terwijl er op andere plaatsen in de wereld mensen omkomen van honger. Zit het allemaal wel snor in deze wereld? (vroeg de man die dit op zijn laptop, temidden van de luxe van een westers huis, terwijl hij zijn video's van zijn reis naar Japan aan het overzetten is op DVD aan het typen is.)
Ja, het is vreemd hoe wagens emoties oproepen, terwijl het eigenlijk niet meer dan een dom transportmiddel is. Om nog te zwijgen over de 'the fast and the furious'-alike uitgebouwde Johnny bakken. Ieder diertje zijn pleziertje, zeg ik altijd, maar het blijft een in mijn ogen overdreven fenomeen. (zei de man die bij het zien van een Touareg bijna klaarkomt ;-)
Enfin, soit, dit maar om te zeggen dat ik dus 111111 km op mijn teller staan heb, en er, als alles volgens plan verloopt, nog wel een goei 30.000 zullen bijkomen. De 222222 zullen we dus niet halen ;-)

Blogje ',','

De trillende triller

Een nieuw boek van de Australische Sussie en Wissie (de downunder versie ;-)

"Seksspeeltje zet Australische luchthaven in rep en roer
10:59:53
SYDNEY - Een regionale luchthaven in Australië is vandaag volledig ontruimd nadat een achtergelaten vibrator voor paniek had gezorgd. De Mackay-luchthaven in Queensland werd een uur lang gesloten omdat één van de vuilbakken plots verdacht begon te zoemen.

,,Toen de vuilnisbak een vreemd geluid begon te maken, hebben we de veiligheidsdiensten gebeld. Het volgende moment werd de hele luchthaven geëvacueerd'', aldus cafetaria-uitbaatster Lynne Bryant. Na een grondig onderzoek bleek echter dat het geluid afkomstig was van een ,,speeltje voor volwassenen''.

Later gaf Bryant toe dat het gezoem verdacht veel op het geluid van een vibrator leek, maar dat ze geen risico wou nemen."

:-)

Blogje ',','

Effe uitwaaien

Het was weer heel lang geleden (van in juli ;-), en dus zijn we weer voor een weekendje aan zee. Effe uitwaaien, bekomen van een drukke, hectische werkweek, batterijen opladen voor een drukke periode die voor de deur staat. Druk op het werk, druk prive, druk met alles. Maar ik denk dat het ook wel leuk zal worden. Prive zeker (boekvoorstelling, snowboarden, en nog een rist meer leuke dingen), en op het werk, wel, daar kan ik nog niet veel over zeggen, maar het belooft een 'uitdagende' (en beslissende...) periode te worden.
Maar hier is alles ok dus nu. Lange wandelingen gemaakt vandaag, veel inkopen gedaan (nieuwe snowboardfrak, een eerste stap in de richting van 'nen echte' te worden). De snowboards waren er nog niet bij De Weert in Oostende, maar dat komt nog wel. De jas is er al, broek, handschoenen en polsbeschermers heb ik ook al, nu nog een snowboard en we zijn klaar om te vertrekken he. Want een snowboardvakantie voor volgend jaar ligt al vast. En de rest zal nog wel volgen :-)

Blogje ',','

Dit kan toch niet meer

Stel je het volgende voor: een buschauffeur van de lijn, die een drukke straat moet oversteken en dat met een hand doet, want wat heeft hij in zijn andere hand? Juist ja, een GSM. En wat is hij daarmee aan het doen? Juist ja, aan het bellen. En zitten er passagiers in die bus? Natuurlijk zitten er passagiers in die bus.
Dat is toch echt niet normaal meer. Hoeveel mensen zie je nu niet bellen met hun gsm in de wagen en het is toch oh zo gevaarlijk. Ik heb het ook al voorgehad. Ik heb dan wel een carkit (op dit ogenblik zelfs twee, want ik rij met twee GSM's rond, kwestie van te laten zien wat voor werk ik doe ;-), maar als je onderweg een smsje stuurt, moet je verdomd goed opletten dat je geen wagens ramt of ergens oprijdt. Het is al oh zo close geweest...
Ik doe het dus niet meer (smssen en bellen achter het stuur he ;-), want het is archiegevaarlijk. En wat kost een carkit nu nog? Twee keer niets. En dan nog met een bus, met de verantwoordelijkheid over de mensen die erin zitten. Het kan niet, het mag niet, het is te gevaarlijk.
En ik ken er wel een paar die echt blindelings kunnen smssen, die hoeven hun ogen niet van de weg te halen om dat te doen (;-), maar ik kan dat zo goed niet, dus voor mij is het echt wel taboe. En voor een buschauffeur helemaal...

Blogje ',','