zaterdag, juni 30, 2018

Queen still rocks...

Queen & Adam Lambert in het Sportpaleis. Een must see voor elke recht-geaarde Queen fan, al is het natuurlijk niet meer compleet sinds Freddie Mercury ons in 1991 veel te vroeg verlaten heeft.
Een aantal jaren geleden hebben Brian May & Roger Taylor al eens een paar pogingen gedaan om de draad terug op te pakken door samen met Paul Rodgers van Free (All right now) enkele tournees te doen en die waren ok, maar ook niet meer dan dat. De liedjes van Queen blijven moeiteloos overeind, maar Paul Rodgers is helemaal geen Freddie Mercury, niet qua stem, niet qua uitstraling, niet qua flair, dus het bleek al wel snel dat dit niet de succesformule was.
Maar toen Brian & Roger een aantal jaren geleden Adam Lambert tegen het lijf liepen op American Idol was er een chemistry die nog steeds vonken geeft.
Vanaf de eerste tonen was het duidelijk dat de songs van Queen krachtiger zijn dan ooit, de meezingers zorgen ervoor dat de hele zaal de volgende ochtend zonder stem zit, en show was af, indrukwekkend, compleet, vol met de nieuwste technieken, maar nooit zonder de aandacht voor de songs te verliezen.
'I ain't no Freddie' zei Adam Lamber op vrijdagavond 29 juni het volle Sportpaleis, maar dat was dan ook nooit de bedoeling. Hij brengt de songs, de tijdloze en alles overwinnende klassiekers met zoveel bravoure en met een stem die alle hoogtes en laagtes moeiteloos aankan dat de hele zaal uit zijn dak ging.
Het was een succes en als ze nog eens terugkomen - al liet Brian May uitschijnen dat het wel eens de laatste keer kon zijn, wat we hopen dat niet het geval is - dan zijn we er zeker weer bij!

Blogje ',','







Alleen in het Westen

Net mijn voorlaatste boek nog eens 'van 't schap genomen' en herlezen en ik - in alle bescheidenheid uiteraard  - toegeven dat ik er toch wel fier op ben 

Meer op www.lucvos.be/#alleen

zaterdag, juni 23, 2018

Graspop, de hoogmis van de metal


En van het soms iets lichtere genre, al moet het gezegd, er zijn geen bands die geen stevige gitaren bij zich hebben of een zanger die af en toe eens bijzonder stevig kan uithalen.
Maar dat is natuurlijk waar de bezoekers voor komen, bezoekers uit alle landen, uit alle regionen, uit alle geledingen van de samenleving, met één gemeenschappelijke liefde: rock, till we drop.
Het was de eerste keer dat we naar Graspop trokken en het moet gezegd, het was een bijzondere meevaller. Het weer was net dat ietsje minder, maar ik denk dat we de laatste maanden een beetje bedorven zijn door de niet aflatende zomer in de lente en dat we te goed gewoon zijn. Want slecht was het alleszins niet, soms een beetje fris, maar misschien is dat nog beter dan de hele dag 30° op je knikker, gecombineerd met pintjes en toch weinig mogelijkheid om te zitten - buiten op de grond natuurlijk - en dat kan wel eens verkeerd aflopen.
Soit, dat heeft het niet gedaan, toch niet voor ons, wel voor enkele onfortuinlijken die het een goed idee vonden om te gaan crowdsurfen, maar op één of ander punt toch hebben moeten vaststellen dat de mensenmassa hen niet tijdig zag komen of hun met bier en fastfood bezwaarde lichaam niet konden torsen en hen de afstand tussen de hoofden van de mensen en de grond met hoge snelheid lieten overbruggen. 
Maar de muziek was goed. We hebben niet alles gezien, maar wat we gezien hebben was wel de moeite. Ik ken niet alle groepen die we gezien hebben, bij het aantal was het de eerste keer dat ik er van hoorde, maar mijn hoogtepunten waren wel duidelijk:
  • Shinedown: stevige, gebalde rock, met een zanger die er duidelijk zin in had en op een gegeven moment besliste om zijn podium te verlaten en - Mozes-gewijs - een tochtje door het publiek te maken. Waarbij wij net op de scheiding stonden waar hij voorbij kwam en wij hem zelfs hadden kunnen aanraken. Los van deze mega leuke ‘jump on 3’ momentje is hun muziek ook gewoon super goed. Meezingers en stevige rock, zoals het moet. We hadden ze al eens gezien in het voorprogramma van Iron Maiden een tijd geleden, maar nu waren ze nog beter.
  • Jonathan Davis, aka de zanger van Korn. In zijn rol bij Korn hadden we hem al 3 keer gezien, solo de eerste keer, maar ook dit viel best te pruimen. Stevige songs, goeie ritmes. Zoals het hoort. Al maken we ons wel wat zorgen over zijn gezondheid, want tussen elke liedje moest hij naar zuurstof happen. Wat me toch niet zo gezond lijkt...
  • Wat mij bij het tweede hoogtepunt brengt: de oude rockers van Iron Maiden. Een show die gewoon af is, vol met visuele effecten, en een zanger / piloot die er bijzonder veel zin in had en nog zeer goed bij stem is en het hele podium talloze keren gekruist heeft. 
  • Ghost: het blijven specialekes, maar zo zijn er wel meer en hun muziek is gewoon bijzonder aanstekelijk en goed. De show met de maskers is onderdeel van het geheel, is niet echt een meerwaarde naar mijn gevoel, maar het blijft goed. 
  • Net zoals die andere gemaskerde ‘gekken’ van Avatar. Iets harder, maar niet minder gek en niet minder goed.
  • Volbeat: wat moet ik daar over zeggen: ze hadden er ook heeeel veel zin in, de man kan bijzonder goed zingen, de liedjes zijn even stevig als aanstekelijk en de wei wou zeer goed mee. 
  • A perfect Circle: de laatste groep die we zondagavond gezien hebben, de show is niet het belangrijkste, maar ik blijf de muziek bijzonder goed vinden. En live is het nog beter dan op plaat, gewoon de max. 
  • Marylin Manson: hij is wie hij is, hij blijft wie hij blijft, maar hij had er wel wat zin in
  • Diablo Boulevard: achteraf is gebleken dat dit wellicht de laatste keer was dat we hen konden zien, en ze waren goed, zelfs zo vroeg op de dag had Alex Agnew de wei al mee. Chapeau
  • Tessarect: speciaal maar wel ok.
  • Fleddie Melculy: iets te hard voor mijn goesting, maar dat de mensen een thuismatch speelden en dat er veel fans waren, was ook wel duidelijk. Ze pasten perfect op de Jupiler Stage.
Ok waren er ook een hele reeks groepen, en een aantal waren - naar mijn bescheiden mening - wat minder, maar ook dat is hen vergeven. Wellicht ligt het aan mij, maar ik kan Axl Rose eigenlijk niet meer goed bezig zien. Slash blijft één van de meesters van het gitarenbeheersras, maar zijn zanger hoeft voor mij niet meer. En Ozzy, wel Ozzy is Ozzy. Menig keer vals zingend, maar hij blijft een fenomeen en je moet hem gezien hebben. En oh ja, Pirates of the Carribean Johnny Depp stond ook samen met Alice Cooper en Steve Perry op het podium en bracht een verdienstelijke zang en gitaarpartij bij Hollywood Vampires - en trok duidelijk heel wat vrouwelijke bezoekers :-)

Het was leuk, zeer leuk, en misschien wel voor herhaling vatbaar. 

Blogje ‘,’,’













dinsdag, mei 15, 2018

Ik Besta



Nog eentje om het af te leren... 
Nummer 44, gratis en voor niets te lezen via www.lucvos.be. Veel leesplezier!


donderdag, december 03, 2015

Millésime Sardine III - Gevallen Maan

Goed nieuws, de ‘Millésime Sardine’ trilogie is klaar en ‘Gevallen Maan’, het derde deel is voor jullie beschikbaar om gelezen te worden! 

Dit is het derde en laatste deel van de 'Millésime Sardine trilogie', waarin Inspecteur Anne Verelst op zoek gaat naar de finale antwoorden. Ze probeert haar leven weer een stukje op te bouwen, de draad op te pakken van relaties die bruusk verstoord werden en tracht uit te zoeken wie van haar vrienden nog wel of niet te vertrouwen is.

Anne gaat koortsachtig op zoek naar sporen om die maffiose Rus achter de tralies te krijgen, hetgeen een heel stuk moeilijker blijkt te zijn dan gedacht. Als zij dan ook nog zelf het doelwit wordt van de lange reeks van huurmoordenaars wordt het helemaal moeilijk om overeind te blijven. 

Zal Anne erin slagen om haar belagers voor te blijven en de opdrachtgever te stoppen, wie staat aan haar kant en wat als de maan toch valt?

Deze en andere antwoorden zijn te vinden in dit derde deel van de ‘Millésime Sardine trilogie. ‘Gevallen Maan’ beantwoordt de vragen die open gebleven zijn in de vorige delen en neemt je in sneltreinvaart mee langs een reeks gebeurtenissen die de hoofdrolspelers buiten adem slaan. 

Het schrijven van dit verhaal heeft mij heel veel plezier gebracht, ik hoop dat het lezen van dit verhaal jullie evenveel deugd doet. En hopelijk kijk je nooit meer op dezelfde manier naar de maan ;-)

Mocht je interesse hebben om dit verhaal te lezen, dan kan dit op een aantal manieren:
  • online via www.lucvos.be of rechtstreeks in de e-bookstores van AppleAmazonSmashwords
  • In goede oude gedrukte vorm (524 blz.) via mij voor de vriendenprijs van 20 EURO. Wens je een exemplaar, laat mij dan even iets weten, ik bezorg je alle gegevens hoe je kan bestellen en hoe ik het boek zal bezorgen. (of rechtstreeks via Lulu.com (maar dan is het duurder :-)
Wens je deel I en of deel II ook nog te bestellen, dan kan dit zeker. (Deel I kost 18 EURO, deel II 20 EURO.)  

Laat het mij even weten en ik zorg voor de rest. Alvast hartelijk dank voor jullie blijvende steun en enthousiasme. Ik vind het schrijven nog altijd superleuk, ik hoop dat jullie van het lezen hetzelfde zeggen :-)

  
  
Groetjes,

Luc 

dinsdag, februari 26, 2013

Enkel op bezoek?

Zijn ze enkel op bezoek?

Of hebben ze ook andere plannen?

Ik weet het nog niet.

Moet eerst dit lezen...

Laat me weten als je het ontdekt...

LucV 

zondag, januari 20, 2013

Bij volle maan....

Mijn eerste 'licht' erotische verhaal. Woeha... Spannend :-)

Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Blogje ',','

zondag, januari 06, 2013

Engelse verhalen


Voor zij die het nog niet wisten: intussen zijn er 7 (mijn geluksnummer) Engelstalige boeken van mijn hand verschenen.
Kortverhalen. Thrillers, spannende verhalen en ja hoor, een eerste 'mild erotische' thriller.


Spannend en super leuk. 

Ben benieuwd naar reacties.

Blogje ',','

2013 begint goed...

Ondanks het 'goede' (?) voornemen om in 2013 iets minder te schrijven, is het eerste kortverhaal al weer uit mijn virtuele pen gerold.
Een spannend verhaal voor een schrijfwedstrijd. Dus nog even wachten tot het beschikbaar is.
Maar intussen komen er binnenkort nog twee andere kortverhalen aan die wel af zijn.
Een thriller en ja hoor, ook een eerste 'mild' erotische thriller.

Binnenkort meer hierover, en intussen: lucvos.be & lukefox.com

Blogje ',',' 

zaterdag, december 29, 2012

Een nieuwe Website voor www.lukefox.com

Een nieuw jaar, een nieuw boek, een nieuw begin, een nieuwe website :-)

Lukefox.com is nog eens onder handen genomen. In lijn met lucvos.be en een beetje frisser, moderner.

Met tegelijk de publicatie van 'The E-XX virus'. Een herwerking van 'Dag Oude Bekende' (een zware herwerking want er is veel veranderd. Misschien dat die nieuwe versie het ook ooit nog eens naar het Nederlands haalt :-)

Luc aka Luke

vrijdag, december 07, 2012

"Schaduw van mijn Schaduw", een nieuw boek, een nieuw verhaal


2012 was een zeer druk jaar op schrijfgebied voor Luc Vos. 

Het jaar begon met twee kortverhalen ('Verloren Harten' en '28 + 1') waarvan '28 + 1' genomineerd werd in een schrijfwedstrijd van www.vrouwenthrillers.nl, en opgenomen werd in de bundel 'Schrik'.

Even later verscheen het grotendeels in 2011 geschreven 'Schaduwzijde', een thriller over een op hol geslagen seriemoordenaar in Antwerpen. Met een gruwelijke Modus Operandi en een onverwachte ontknoping. Een boek dat hoge ogen gooide in de Apple iBookstore en nog steeds in de top 50 staat.

Met tussendoor en kortverhaal dat nooit geschreven had mogen worden…Want 'What happens in Warth…' Een kortverhaal over de avonturen van een groep vrienden op ski-vakantie in het Oostenrijkse Warth. Waar vreemde dingen gebeuren…
Net voor de zomer was het dan tijd voor iets anders. Non-fictie. Een biografie van 'Nonkel Pater'. 'Zoals het gezeid is, Jef Vos, Missionaris van Scheut.' Geen verhaal, geen fictie. Wel een verzameling van zijn reisverhalen en zijn brieven. Uitermate boeiend en leerrijk, vooral omdat Luc Vos een aantal gelijkenissen vertoont met Nonkel Pater (maar niet alles ;-)

Na een lange zomervakantie verscheen een nieuw kortverhaal, speciaal voor de jeugd. 'Met een beetje hulp van Hierboven.' Even later hernomen in 'Met een beetje hulp van Facebook.'

Na al dat schrijfgeweld had Luc zich voorgenomen om het wat rustiger aan te doen, maar zoals het spreekwoord zegt: 'Als het kriebelt, moet je schrijven,' en het kriebelde serieus.
Waardoor een paar maanden later het 'vervolg'-verhaal op 'Schaduwzijde' vorm gekregen heeft. 'Schaduw van mijn Schaduw' is het nieuwst (en voor 2012 zeker het laatste ;-) boek van Luc.
Tussendoor heeft Luc nog een aantal van zijn kortverhalen vertaald naar het Engels en worden deze verhalen rustig verkocht in de Angelsaksische landen zoals de VS, Engeland, Nieuw-Zeeland, Australië en nog een aantal andere landen.
Maar voor nu ligt de focus op het nieuwste boek. 'Schaduw van mijn Schaduw' speelt zich opnieuw af in Antwerpen. De Sinjorenstad wordt wederom opgeschrikt door een seriemoordenaar. Met een gelijkaardige, nog steeds gruwelijke, modus operandi. 
Enkel deze keer volgen de moorden elkaar nog veel sneller op. Wordt het ganse politieapparaat van 't Stad gezamenlijk gek van frustratie en stijgt de druk op de dader te pakken onmenselijk hard. 
Resten er maar twee vragen: wie is het? En zullen ze hem kunnen stoppen voor de hele stad vol lijken ligt, ondanks alle interne strubbelingen en spanningen?

Voor 2013 liggen er alvast een eerste kortverhaal op de plank en zal het afwachten zijn wat er verder uit Luc's virtuele pen zal vloeien. Al is er een voornemen om het wat rustiger aan te doen, het schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan...

Al deze boeken zijn als e-book en als gedrukt boek te vinden via www.lucvos.be 

donderdag, december 06, 2012

Klaar

Oef. 'Schaduw van mijn Schaduw' is klaar. Af. Verbeterd, opgepoetst en klaar. Ingediend bij Apple, Amazon, ShopMyBook & Smashwords voor goedkeuring om dan snel (hopelijk) de weg te vinden naar gretige lezers :-)

Nu nog even wachten tot de diverse partijen hun zegen geven en dan...

:-)

Blogje ',','